تو دوران دبستان یه دوستی داشتم به اسم وحید  . این دوست گرامی که الان نمی دونم کجاست و چی کار می کنه ار نظرجثه ای نقریبا از همه بچه های مدرسه کوچکتر بود طوری که  این کوچیکی به چشم می اومد . ولی برا اذیت و آزار هزار نفر رو حریف بود . از دیوار راست عین اب خوردن بال می رفت . تقریبا هیچ کس از دستش در امان نبود . یه روز  با هم داشتیم می رفتیم طرف مدرسه . از کنار یه زمین  خالی می گذشتیم که چند تا سگ توجهاین رفیق ما روجلب کرد . چند تا سنگ براشون پرت کرد که همگی فرار کردند . اصرار کرد که دنبالشون بریم و ما هم خریت فرمودیم و رفتیم . به یه جایی که سگها رسیدن دیدم همگی وایسادن . ما هم به خیال خودمون که یا خسته شدن  یا به هر دلیلی  گفتیم گیرشون آوردیم .یه خورده که نزدیکشون شدیم دیدم یه سگی که خیلی هم بزرگ نبود بلند شد روبه ما . ما روبگو  هه  یعنی چی که بلند شده  ، چشمتون روز بعد نبینه همچی  این سگ کوچک یه پارسی کرد یهو دویستا سگ به طرف ما حمله رو شدن . حالا من می خندیدم . وحید گریه می کرد . من می خندیدم   چون از وحید سریعتر بودم و فکر می کردم اگه سگها برسن اول اونو می گیرن و به من کاری ندارن . اوگریه می کرد یعنی جیغ می کشید که دارن می گیرنم . اَی کمک . خدا پدر مادر چند مرد و بیامرزه اگه نبودن نمی دونم سرش چی می آوردن .

 بیت : سنگ  میانداز  به کوی سگ              که  سگ روانه ات کند بیمـــــــــارستان

          سنــــگی زدی سنگی بخور        که صادراتش  سگ است کشور  افغانستان  

ضرب المثل  : فلفل نبین چه ریزه وانگهی دریا شود.

نتیجه اخلاقی : این  صرفا یه خاطره از دوران دبستانم بود .

نتیجه اخلاقی 2 : این روزا هر چی می گیم و می خونیم  بوی سیاسی میده . چقدر بیزارم  از این محیط .